Eén op de vijf pasgetrouwden heeft binnen een jaar spijt. Vorige week was ik één jaar getrouwd. Of ik spijt heb gehad? Geen seconde. Ruim een kwart gaf aan getrouwd te zijn omdat ze druk van hun omgeving of partner voelde. Vooral mannen hebben hier last van. Nog een kwart is getrouwd zonder echt verliefd te zijn geweest.

Dat laatste snap ik nog. Na jaren samengewoond te hebben, bezwete sportshirts van de warme (!) radiator af te hebben geplukt en bierflesjes te hebben opgeruimd, is die echte verliefdheid ook wel verdwenen. Die verliefdheid komt – als je geluk hebt – zo af en toe eens om de hoek kijken, maar elke dag? Nee. Mensen die hier over klagen, zitten in hun eerste relatie. Anders wist je wel beter.

Maar trouwen onder druk. Dan ben je gewoon stom. Net zo stom als de naam van je geliefde op je lijf zetten, Yolanthe… Vriend Martin is zo iemand die momenteel onder druk staat. Hij is ‘aan de beurt’ om op z’n knieën te gaan. Haar vriendinnen zijn de afgelopen jaren getrouwd. En nu wil zij ook. Hij wil pas als er een aquarium in de huiskamer komt. Een aquarium! Je ziet hem al parmantig staan met z’n armen over elkaar en vastberaden gezicht. Net of je tegen je baas zegt: “Ik wil best een vast contract, maar dan wil ik wel een voetenbubbelbad onder m’n bureau”. Waar hebben we het over? Goed van je Martin, niet jezelf onder druk laten zetten hoor. Gewoon de druk bij haar leggen. Your way or the highway.

Ik heb zo wa-wa-wa waanzinnig gedroomd. Oh nee, toch niet! Ik zit écht bij de laatste tien ‘Vivabloggers 2010’. Over twee zenuwslopende weken worden in Viva en op de Viva website de beste vijf bloggers bekend gemaakt.

Grote verrassing, maar ik wil graag bij de laatste vijf. En dat betekent: de jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam zien te overtuigen. Zij vellen het oordeel. Waarom moeten jullie voor mij kiezen? Omdat ik leuk, lief, gek, slim, bijdehand, cynisch, sarcastisch en complex ben. Omdat ik hele spannende dingen ga doen de komende weken; langs de deuren met een KWF collectebus, naar de tandarts, naar Portugal. En omdat ik voor wereldvrede ben natuurlijk. Dat spreekt voor zich.

Zou echt tof zijn bij de laatste vijf. Nu afvallen is niet zo tof. Zo’n verloren WK-finale gevoel. Geen ‘Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd’, maar ‘Ik had het zo wa-wa-wa-waanzinnig gehoopt’.

Ik heb geen kinderen. Mijn collega’s hebben wel kinderen. En dus mag ik de hele zomervakantie werken. Iedereen gaat met een lekker gevoel op vakantie, want Leonie is er. En Leonie is net nieuw en is natuurlijk nog niet toe aan vakantie. Dat denken zij. Maar Leonie heeft wel behoefte aan vakantie. Leonie ziet buiten iedereen in zomerse kleding ijsjes eten, lekker fietsen, lachen naar elkaar. En Leonie zit alleen in een kantoor waar vijf collega’s horen te zitten.

Leonie is telefoniste, receptioniste, communicatiemedewerker, trafficmedewerker en communicatieadviseur ineen. De collega’s die normaliter telefoniste, receptioniste, communicatiemedewerker, trafficmedewerker en communicatieadviseur zijn, liggen nu heerlijk op een strand, wandelen door de bergen, komen net hun tentje uit of zitten aan de verse broodjes van de ‘boulangerie’. Leonie eet haar ‘s morgens gesmeerde boterhammen met kaas. Luistert naar 3fm. Flesje water bij de hand en zo maar weer eens naar het koffiezetapparaat voor een beker thee. Lang leve de zomervakantie.

Het was in een hotelkamer in Noordwijk aan Zee toen mijn zojuist veroverde – Duitse – scharrel het boek oppakte dat op mijn nachtkastje lag. Het dagboek van Anne Frank. Hij herkende het, lachte even en sloeg het open. Opeens ontstond er kortsluiting in mijn hoofd. Mijn in de jaren 50 naar Canada geëmigreerde ome Piet noemt de Duitsers nog steeds 'moffen'. Mijn 95-jarige oma woonde in hartje centrum Amsterdam tijdens de tweede wereldoorlog en is behoorlijk anti-Duits. En daar lag ik dan in bed met 'zo'n Duitser'. Kan ik dit aan mezelf verantwoorden? Ben ik een landverrader? Moet ik hem – met het zo kostbare verhaal van Anne Frank in zijn handen – m'n hotelkamer uitzetten?

En dan begint hij voor te lezen uit het boek. Met een tinteling in zijn ogen probeert hij uit alle macht de Nederlandse woorden uit te spreken. Ik smelt. Duitsers zijn leuk. Hij mag nog even blijven. Gelukkig is het duidelijk dat dit een 'one time only' is en hoef ik niets uit te leggen aan mijn oude oma en ome Piet.

Laten we zondag maar fijn tegen de Spanjaarden spelen. Dan zit ik toch lekkerder voor de tv. Winnen of verliezen van Duitsland; het wakkert alleen maar oude gevoelens aan. We kunnen beter het verleden laten rusten en de nieuwe generatie een kans geven met een schone lei te beginnen. En als het toch Duitsland wordt, dan stuur ik 'mijn Duitser' misschien wel even een Facebook berichtje…